Θέλοντας να πραγματοποιήσουμε την επιθυμία της μητέρας μου (που βασικά ήταν επιθυμία του πατέρα μου), αποφασίσαμε να πάμε Παναγία Σουμελά.
Μετά από σύντομη διαδρομή Θεσσαλονίκη - Βέροια, φτάσαμε.
Το Μοναστήρι είναι κυριολεκτικά χαμένο μέσα στις πρασινοπορτοκαλιές πλαγιές του Βερμίου, όπου ξαφνικά αποκαλύφθηκε μπροστά μας (αφού χάσαμε τον δρόμο και ξαναγυρίσαμε), σαν όνειρο! Πραγματικά αξίζει!
Εκείνο όμως που αξίζει, εκτός βέβαια από το προσκύνημα, είναι ο χώρος έξω από τον αυλόγυρο.
Εκεί είναι η χαρά των Ποντίων!
Ολες οι σπεσιαλιτέ! Ωτία, πιροσκί, μπουγιουρντί, βαρένικα, πελμένι, χάβιτς, ποντιακός χαλβάς, κλπ... Χορταστική εντελώς η εκδρομή, δεν μπορείτε να πείτε!
Μάλλον θέλω να ξαναπάω!
Οι χειμωνιάτικες αποδράσεις μ'αυτόν τον μουρτζούφλικο καιρό, ότι και να πεις, είναι μιά ανάσα...
Στο βάθος μισοφαίνεται το Ενετικό κάστρο του Νέου Παντελεήμονα ή Πλαταμώνα όπως λεγόταν και το ξέραμε εμείς.
Θέλοντας να πραγματοποιήσουμε την επιθυμία της μητέρας μου (που βασικά ήταν επιθυμία του πατέρα μου), αποφασίσαμε να πάμε Παναγία Σουμελά.
Οταν χάνεται η μέρα...
Ξάνθη - Καβάλα, ήταν 55 χλμ πριν γίνει η Εγνατία, και θέλαμε 50 λεπτά με μία ώρα περίπου, με τις στροφές και τον στενό δρόμο, και τις νταλίκες να ξεφυτρώνουνε συνεχώς κλπ, κλπ.
Μελανό σημείο της περιοχής, και μάλιστα δίπλα στη θάλασσα, το εργοστάσιο λιπασμάτων. Δεν φαίνεται καλά η θάλασσα στην φωτογραφία, φαίνονται όμως οι ρύποι στην ατμόσφαιρα.
Στην έξοδο της Νέας Καρβάλης (Προς τους διάσημους κουραμπιέδες Καρβάλης...).
Λίγο πριν την Καβάλα.
Τρίκαλα.